Çocuk Nörolojisi Nedir:

Çocuk Nörolojisi, çocuklardaki beyin, omurilik, sinir ve kas hastalıklarıyla ilgili bir tıp uzmanlık dalıdır. Pediatrik Nöroloji veya Gelişim Nörolojisi olarak da bilinir.

Konusu olan hastalıklar, ağır beyin hasarlarından, geçici felçlere, iyi veya kötü seyirli epilepsilerden basit bayılmalara, otistik şikayetlerden, davranış bozukluklarına, kas hastalıklarından sinir yaralanmalarına kadar geniş bir yelpazede yayılır. Tipik örnek hastalıklar içinde epilepsi (sara), zihinsel gerilik, gelişimsel bozukluklar, serebral palsi (CP), başağrısı sayılabilir. 

Çocuk Psikiyatrisi (Ruh ve Sinir Hastalıkları) ve Nöroşirürji (Beyin Cerrahisi), ortak izlenebilen hastaların olduğu farklı tıp uzmanlık dallarıdır. Pedagoji ve Psikoloji ise daha çok eğitim ve davranışları yönlendirme sürecinde başvurulan tıp doktorluğu gerektirmeyen ama klinik eğitim alınmış değerlendirme dallarıdır. Pediyatri ise Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları ile ilgili tıp dalıdır. 

Muayene ve Klinik Değerlendirme

Hastaların rahatsızlıklarının ilk ele alınmasında atılması gereken ilk adım klinik olarak değerlendirmedir. Bu, öncelikle birinci ağızdan ve çocukların yakınlarından rahatsızlığın seyri ve hikayesinin dinlenmesi, bundan sonra da çocuğun muayene edilip görülmesidir. Bu ilk klinik izlenimler, genellikle, birçok hastalık için tanıya götüren bilgileri ortaya koyar. 

Hastaların nörolojik sorunlarının ele alınmasında akla hep bazı ileri tetkikler (MRI ve EEG gibi) gelse de klinik değerlendirmenin çok belirleyici bir rolü vardır. Zaman zaman hastaların testlerinden çıkan kimi yanıltıcı sonuçlar, hastanın rahatsızlığı ile ilgili basit klinik saptamalarla önemsiz kılınır. 

Çocuk Nörolojisi Muayenesinde Değerlendirilen Özellikler:

• Genel durum, yaşa uygun tepki ve gelişim 
• Oryantasyon ve bilgi durumu 
• Baş büyüklüğü 
• Konuşma ve hareket becerisi 
• Koordinasyon, erişme ve denge 
• Güç, yürüme becerisi 
• Refleksler 
• Patolojik ve yenidoğan refleksleri 
• Görme ve işitme alanları 
• Göz hareketleri ve göz dibi 

Bu değerlendirmelerin bir kısmı, yaşa bağlı olarak, şüpheli ve yetersiz bilgi verebilir. Genel klinik tablo ve hikaye yine çok belirleyici olur. Ek testlerin önemi genelde bunlardan sonra belirginleşir.